Μια διαφορετική Ιστορία ενός άλλου Είδους Έλληνα

Τις μέρες που καθορίζεται η τύχη της χώρας μας τόσο σε οικονομικό αλλά και σε διπλωματικό επίπεδο ένα τυχαίο γεγονός μας οδήγησε να ξεψαχνίσουμε τις ρίζες μας. Πίσω στις αρχές του 18ου αιώνα τότε που το ελληνικό έθνος ήταν ακόμα στα σπάργανα. Τότε που η φλόγα της επανάστασης ήταν ακόμη δυνατή και μοναδικές προσωπικότητες καθόρισαν την ελευθερία και συνάμα την Ανεξαρτησία της Χώρας. «Ανεξαρτησία» εντός εισαγωγικών καθώς μόνο ελεύθερη δεν θεωρούνταν μια χώρα με Ρωσόφιλη, Αγγλόφιλη, και Γαλλόφιλη ομάδα συμφερόντων. Τότε μια ομάδα ελεύθερων ανθρώπων προετοίμαζαν το έδαφος για το έπος του 1821 δεκαετίες πριν. Μια ομάδα ανθρώπων γεννημένοι στη θάλασσα, γεννημένοι ελεύθεροι από τους περιορισμούς της στεριάς.

Πρωταγωνιστής αυτής της ομάδας ήταν ένας νησιώτης από ένα χαρακτηριστικό νησί του Αιγαίου. Γεννημένος το 1745 ξεκινάει τη ζωή του επαγγελματικά σαν ναυτικός στα 15 του χρόνια ,ως ακόλουθος στο καράβι του πατέρα του. Από  τα οκτώ του κιόλας χρόνια ο πατέρας του άρχισε να του μαθαίνει τα μυστικά της ναυτιλίας και στα δέκα του ήξερε κιόλας να πυροβολεί με πιστόλι- τουφέκι και να χρησιμοποιεί το κανόνι του καραβιού. Λίγα χρόνια αργότερα στα 18 του ναυπηγεί το δικό του καράβι. Αρχικά ασχολείται με το εμπόριο γρήγορα όμως στράφηκε στην πειρατεία εναντίον τουρκικών εμπορικών πλοίων. Οι δυσκολίες και τα εμπόδια που βάζανε οι Τουρκικές αρχές σε μη μουσουλμάνους τόσο στο εμπόριο όσο και σε τεχνικά επαγγέλματα όπου τα πάντα απαιτούσαν την «εύνοια» του τοπικού σουλτάνου οδηγούσε πολλούς Έλληνες της εποχής σε παράνομες δραστηριότητες όπως οι γνωστοί «Κλέφτες και Αρματωλοί» ή οι Πειρατές του Λάμπρου Κατσώνη.

Σημαντική παράμετρος, που ήταν η κυριότερη αιτία που έγινε διαδεδομένη η πειρατεία τον 18 αιώνα, είναι οι συναλλαγές πειρατών και εμπόρων, ντόπιων και μη. Η εκποίηση της λείας απέφερε τεράστια κέρδη στους εμπόρους, αλλά διατηρούσε σε υψηλά επίπεδα και τις πειρατικές επιδρομές, εφ” όσον υπήρχαν αγοραστές.

Μέσα στο 18ο αιώνα οι ρωσο-τουρκικοί πόλεμοι, οι εξεγέρσεις των Ελλήνων, και τα αντίποινα των Τούρκων απόρροια των πολέμων, ώθησαν κι άλλους Έλληνες στην πειρατεία. Έτσι και ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας χρησιμοποίησε όσα χρήματα είχε συγκεντρώσει για να εξοπλίσει το καράβι του με 29 κανόνια και πολεμοφόδια. Συμμετέχοντας ο ίδιος στη ναυμαχία του Τσεσμέ  (κοντά στη Σμύρνη) στο πλευρό των ρωσικών δυνάμεων έχασε το καράβι του θυσιάζοντας το ως πυρπολικό και ρίχνοντάς το στην καρδιά του Τουρκικού Στόλου. Έπειτα η Ρωσία και η Οθωμανική τότε Αυτοκρατορία σύναψαν τη συνθήκη ειρήνης του Κιουτσούκ Καϊναρτζή τελειώνοντας τις ελπίδες των Ελλήνων για περαιτέρω εμπλοκή του ρωσικού στρατού και απελευθέρωση.

Την περίοδο εκείνη με τα γεγονότα στα Ορλωφικά ολόκληρη η Πελοπόννησος και το Αιγαίο ήταν σε αναβρασμό και πολεμούσαν στο πλευρό του ρωσικού στόλου με ναύαρχο τον Αλεξέι Ορλώφ. Σύμμαχοι των Τούρκων εκείνη την περίοδο ήταν οι Γάλλοι , οχυρώνοντας τα Δαρδανέλια και εκπαιδεύοντας το ρωσικό στόλο προσπαθώντας να αντισταθμίσουν τις βλέψεις των Ρώσων και να αποκομίσουν τεράστια κέρδη από τις Διομολογήσεις (Capitulations). Την περίοδο εκείνη ο αγγλικός στόλος συναγωνίζονταν το γαλλικό στόλο στο εμπόριο σε διάφορες θάλασσες περιλαμβανομένης της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας. Πρόσκαιρα και οι δύο χώρες σύναπταν συμμαχίες πότε με τη μια πλευρά πότε με την άλλη ώστε να αποκομίζουν τεράστια εμπορικά ανταλλάγματα.

Έπειτα από την ανάμειξή του στη ναυμαχία του Τσεσμέ επικηρύχτηκε από τους Τούρκους. Προσπάθησε να βρει καταφύγιο και έφυγε από την Ελλάδα οδεύοντας στη Ρωσία.  Σκέφτηκε να συναντήσει την Τσαρίνα της Ρωσίας Αικατερίνη  και να της ζητήσει βοήθεια για λογαριασμό της Υποδουλωμένης Ελλάδας. Τη συνάντησε με τη βοήθεια του ρώσου ναυάρχου Ποτέμκιν που ο ίδιος είχε προσεγγίσει αρχικά. Αντί για αυτό η Τσαρίνα του έδωσε αποκλειστικά εμπορικά προνόμια στην Περιοχή της Μαύρης θάλασσας και δικαιώματα αλιείας και τον έχρισε αρχιπλοίαρχου του Ρωσικού Στόλου. Δεν ήταν αυτό που περίμενε αλλά  ήταν μια καλή αρχή για να συγκεντρώσει οικονομικούς πόρους. Με τα λεφτά από το εμπόριο και παρόλες τις σπάταλες, την πολυτελή ζωή και τις δωρεές που έκανε στην περιοχή αγόραζε όπλα και πολεμοφόδια για μια μελλοντική επέμβαση στην Ελλάδα.

Όνειρο του ήταν μια ελεύθερη χώρα που θα διοικούνταν από Έλληνες. Αυτό που πραγματικά όμως τον έκανε πλούσιο ,κατατάσσοντάς τον, τον πιο πλούσιο άνθρωπο της Ρωσίας ήταν ότι ανακάλυψε το χαβιάρι και έναν ασφαλή τρόπο μεταφοράς του ,με τα μέσα εκείνης της εποχής, ώστε να μην αλλοιώνεται η γεύση. Πλέον είχε την οικονομική δύναμη μαζί με άλλους εμπόρους από την Οδησσό (Φιλική Εταιρεία) να ενισχύσει και να στηρίξει σε χρήματα και σε όπλα την Επανάσταση. Αρχικά σε πρώτο στάδιο εξοπλίζει τους στρατιώτες του Αλέξανδρου Υψηλάντη στην αποτυχημένη εκστρατεία στις παραδουνάβιες ηγεμονίες στη Μολδοβλαχία. Έπειτα στέλνει πολεμοφόδια δια θαλάσσης με τα εμπορικά του στην επαναστατημένη Ελλάδα. Εκτός από ευεργέτης στην προετοιμασία του πολεμικού αγώνα ήταν κύριος χορηγός σε μια σειρά από έργα πολιτισμού όπως η ίδρυση σχολείων ,εκκλησιών ακόμη και τζαμιών σεβόμενος τις θρησκευτικές πεποιθήσεις ακόμη και των αλλόθρησκών. Επίσης μέσω του Πατριαρχείου προσπάθησε και απελευθέρωσε πολλούς Έλληνες Αιχμαλώτους. Το παράδοξο είναι ότι ο ίδιος ήταν αγράμματος το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι Τούρκοι ως αντίποινα στην Ελληνική Επανάσταση κατέστρεψαν συθέμελα το νησί από όπου κατάγονταν και σκότωσαν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στις 22 Ιουνίου 1824 γνωστό και ως ολοκαύτωμα της Μαύρης Ράχης. Μετά την καταστροφή του νησιού όπου γεννήθηκε επιστρέφει από την Ρωσία στην Ελλάδα. Σε μια χώρα που οδηγήθηκε στον εμφύλιο λόγω των διαφορετικών παρατάξεων, καθεμία από τις οποίες αντιπροσώπευε διαφορετική χώρα-πάτρωνα. Συντάσσεται με τη μεριά του Κολοκοτρώνη χωρίς ωστόσο να ενισχύει σε οικονομικό-στρατιωτικό επίπεδο την παράταξή του. Η τότε κυβέρνηση Κουντουριώτη, ελεγχόμενη από τους Άγγλους βλέποντάς τον ως απειλή στα σχέδιά της αποφασίζει να τον βγάλει εκτός παιχνιδιού. Με ένα δόλιο σχέδιο τον βράβευσε με τιμητικό τίτλο για να τον ξετρυπώσει από το μέρος που κρυβόταν και να τον «φυλακίσει» στο λοιμοκαθαρτήριο της Ζακύνθου ως ασθενή. Ο μύθος λέει ότι κατάφερε να δραπετεύσει και να πεθάνει ελεύθερος στη Θάλασσα, στη Θάλασσα που λάτρεψε από μικρός, που αγωνίστηκε ως πειρατής, ως έμπορος, όπου ανακάλυψε το χαβιάρι δίνοντας του την οικονομική δύναμη να βοηθήσει την Επαναστατημένη Ελλάδα.

Το όνομά του Ιωάννης Βαρβάκης, Βαρβάκης που το όνομά του στο νησί που γεννήθηκε στα Ψαρρά ανήκει σε ένα είδος γερακιού «Ιέραξ ο οξύπτερος». Κυνηγήθηκε, προδόθηκε  αλλά ποτέ δεν έχασε το στόχο του. Φύση πειρατική από τα πρώτα χρόνια της ζωής του και πάντα ελεύθερη…….

 

Πείτε μας την άποψή σας...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s