ΟΧΥΡΟ «ΚΥΠΡΟΣ»: Η ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΠΥΡΑΥΛΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΑΟΖ

Η χρήση πυραυλικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς εναντίον αεροσκαφών, πλοίων και επίγειων στόχων ως μέσο αμφισβήτησης της Tουρκικής αεροναυτικής υπεροχής στην περιοχή της Κύπρου.

exocet_mm40_block3_4

H αεροναυτική αποτροπή είναι το στοιχείο κλειδί για την αποτελεσματική άμυνα της Μεγαλονήσου

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τόλιας

Οι προ έτους τουρκικές προκλήσεις εντός της Κυπριακής ΑΟΖ επανέφεραν στο προσκήνιο για πρώτη φορά μετά από χρόνια την ναυτική διάσταση της κυπριακής αποτροπής. Η προκλητική στάση της Άγκυρας, έναντι της οποίας η Κύπρος αδυνατεί να προβάλει την παραμικρή αντίδραση εξαιτίας ανυπαρξίας σχετικών ( αεροναυτικών ) μέσων, επιβάλλει την συνολική αναθεώρηση του αμυντικού δόγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατά τρόπο που η τελευταία να καταστεί ικανή να προβάλλει αποτρεπτική ισχύ στο σύνολο της επικράτειας της και όχι μόνο στον χερσαίο χώρο. Τους μήνες που ακολούθησαν ακούστηκαν προτάσεις για ενίσχυση της Κυπριακής αεροναυτικής άμυνας στην μορφή της απόκτησης περιπολικών ανοικτής θαλάσσης και πυραυλακάτων. Στις παρακάτω γραμμές θα επιχειρηθεί μια ρεαλιστική προσέγγιση στο όλο ζήτημα, μακριά από μαξιμαλιστικές προτάσεις που δεν λαμβάνουν υπόψη τους τα πραγματικά δεδομένα.

Καταρχήν είναι απαραίτητο να γίνουν κάποιες επισημάνσεις. Δυστυχώς πρέπει να γίνει παραδεκτό πως τα συνολικά μεγέθη της στρατιωτικής αντιπαράθεσης στην Μεγαλόνησο είναι εις βάρος της ελληνικής πλευράς. Ο εχθρός διαθέτει μεγάλη υπεροχή ( συντριπτική στο αεροναυτικό πεδίο ), ενώ τα κατεχόμενα της Βόρειας Κύπρου πρέπει, από στρατιωτικής πλευράς, να αντιμετωπίζονται ως ένα εκτεταμένο προγεφύρωμα που δίνει τη δυνατότητα στον αντίπαλο να απειλεί τα ελεύθερα εδάφη της Κύπρου. Ως εκ τούτου κάθε απόπειρα συμμετρικής πολεμικής αντιπαράθεσης από ελληνικής πλευράς είναι δύσκολο να φέρει κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Η ελληνική πλευρά πρέπει να δομήσει την άμυνα της πάνω σε ένα δόγμα ασυμμετρικού πολέμου, λαμβάνοντας υπόψη την συντριπτική υπεροχή του αντιπάλου. Κατά συνέπεια, για να μεταφερθούμε στον τομέα της αεροναυτικής άμυνας, κάθε σκέψη για απόκτηση για απόκτηση και αντιπαραβολή απέναντι στις εχθρικές δυνάμεις ισοδύναμων μέσων προβολής ισχύος πρέπει να αποκλειστεί. Η Κύπρος πρέπει να παίξει από την πλευρά του αδύναμου και αυτό πρέπει να αντανακλάται στις εξοπλιστικές της επιλογές.

Πρέπει να τύχει καταννόησης ότι το ελληνικό στρατηγικό μειονέκτημα στην Κύπρο δεν οφείλεται μόνο στην μεγάλη απόσταση της τελευταίας από την μητροπολιτική χώρα αλλά και στην εγγύτητα της προς την Τουρκία. Μια απλή ματιά στον χάρτη μπορεί να αποκαλύψει ανάγλυφα στον οποιονδήποτε, ακόμα και άσχετο με την έννοια της στρατηγικής, την προφανή γεωστρατηγική αδυναμία της Κύπρου να αναπτύξει ικανές συμβατικές αεροναυτικές δυνάμεις σε μικρή απόσταση από μια περιοχή όπου ο αντίπαλος διατηρεί σημαντικές ναυτικές και αεροπορικές βάσεις.

NIKOFOROS MILITARY EXERCISE ON CYPRUS

Για να κερδηθεί ο πόλεμος στο έδαφος πρέπει να περιοριστεί όσο το δυνατόν η δυνατότητα της Τουρκίας να ενισχύσει τις Δυνάμεις Κατοχής από Αέρος ή Θαλάσσης

Δηλώνουμε αντίθετοι στην προοπτική απόκτησης μαχητικών αεροσκαφών και πολεμικών σκαφών ικανού μεγέθους και ισχύος πυρός για δύο λόγους:
α) Γιατί κάτι τέτοιο θα εξαντλούσε τις ούτως ή άλλως περιορισμένες οικονομικές ( και όχι μόνο ) δυνατότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας.

β) Γιατί παρόμοιες κινήσεις δεν θα μετέβαλαν σε σημαντικό βαθμό το ισοζύγιο ένοπλης ισχύος και θα προσέφεραν στον αντίπαλο σε περίπτωση μετατροπής της κρίσης σε θερμή την ευκαιρία για μια εύκολη επικράτηση.

Ως εκ τούτου, η αερο-ναυτική άμυνα της Κύπρου πρέπει να βασιστεί σε συστήματα που μπορούν να προσβάλλουν τον εχθρό από μακριά και τα ίδια να είναι προστατευμένα για να επιβιώσουν. Αυτό πιστεύουμε ότι εξασφαλίζεται αφενός με την θεώρηση της Κύπρου ως ενός «οχυρού» και αφετέρου με την χρήση πυραυλικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς, που προστατεύονται μέσα στο «οχυρό».

Οι οχυρώσεις είναι το καταφύγιο του αδύνατου (Σαντάμ, Ιράν έχουν καταφύγει σε υπόγειες εγκαταστάσεις απέναντι στην αμερικανική και ισραηλινή αεροπορική κυριαρχία) και στην περίπτωση της Κύπρου είναι ο μοναδικός τρόπος για να δημιουργηθεί μια αεροναυτική άμυνα η οποία φυσικά δεν θα κατανικήσει τον εχθρό ως παθητική εκ φύσεως, αλλά αφενός θα του δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα και εμπόδια να λειτουργήσει ανεξέλεγκτος και αφετέρου θα προσφέρει σημαντική υποστήριξη στις Ελληνικές ή άλλες «Συμμαχικές» δυνάμεις που θα προστρέξουν σε βοήθεια ή θα επιχειρήσουν στην θαλάσσια περιοχή προς υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου.

Το «οχυρό» προσφέρει ο ορεινός όγκος του Τρόοδος μέσα στον οποίο θα μπορούσαν να κρυφτούν κινητά αντιαεροπορικά, αντιπλοϊκά και τακτικά βαλλιστικά συστήματα, που θα εμφανίζονται θα πυροβολούν και θα αποχωρούν σε υπόγεια καταφύγια ή σε καλυμμένες θέσεις. Τα βλήματα αυτά σε συνδυασμό με ένα δίκτυο εντοπισμού στόχων και μετάδοσης δεδομένων, θα συνιστούν έναν πολύ σοβαρό κίνδυνο για πλοία και αεροσκάφη της Τουρκίας σε μεγάλες αποστάσεις από την Κύπρο.

Η Κύπρος οφείλει να κινηθεί έξυπνα και στην ισχύ του αντιπάλου να αντιτάξει ευελιξία πνεύματος και ικανότητα προσαρμογής.

Για να γίνουμε πιο απτοί και συγκεκριμένοι, οι εξοπλιστικές επιλογές της Ε.Φ πρέπει να κινούνται στα πλαίσια του ρεαλιστικά εφικτού, ήτοι της απόκτησης οπλικών συστημάτων και μέσων, ικανών να προβάλλουν ισχύ σε απόσταση, να απειλούν αξιόπιστα την δεδομένη υπεροχή του αντιπάλου και ταυτόχρονα να είναι σχετικά χαμηλού κόστους και αναγκών επάνδρωσης και υποστήριξης.

Στον ναυτικό τομέα, όπως προείπαμε κάθε σκέψη για την απόκτηση στολίσκου σκαφών επιφανείας( κορβετών , πυραυλακάτων, κανονιοφόρων ) πρέπει να αποκλειστεί. Με δεδομένη την ναυτική και κυρίως αεροπορική υπεροχή του αντιπάλου και την εγγύτητα των βάσεων του στην περιοχή ενδιαφέροντος, τέτοιες μονάδες δεν θα μπορούσαν να δράσουν σε περιβάλλον υψηλής απειλής και θα καταβυθίζοταν δίχως ιδιαίτερη προσπάθεια εκ μέρους του αντιπάλου σε περίπτωση πολεμικής σύρραξης. Η Κύπρος δεν θα μπορούσε άλλωστε να αποκτήσει και να λειτουργήσει τέτοια μέσα λόγω των περιορισμένων της μεγεθών. Το μέγιστο που πρέπει να επιδιωχθεί από πλευράς απόκτησης σκαφών επιφανείας, είναι η απόκτηση μικρού αριθμού ( 2 ) περιπολικών ανοικτής θαλάσσης σχετικά ελαφρά οπλισμένων με στόχο την επίδειξη παρουσίας σε περίοδους ειρήνης, έντασης ή κρίσης, με βασική ικανότητα αυτοάμυνας σε περίπτωση εμπλοκής.

Αντί αυτού, η Κύπρος θα έπρεπε να επιλέξει την απόκτηση μέσων μεγάλης καταστρεπτικότητας, αποδεκτού κόστους και μεγάλης επιβιωσιμότητας σε περιβάλλον έντονης απειλής.

 

590_7f7e8b35c08942cb428b64b7c49d075c

H χρήση μικρών υποβρυχίων όπως το Γαλλικό Andastra που θα εξορμούν από υποβρύχιους όρμους θα μπορούσε να αποτελεί έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους της Κυπριακής Άμυνας. Μικρό κόστος χρήσης και απόκτησης, ολιγομελές πλήρωμα με αντίβαρο την χαμηλή ακτίνα δράσης που για τα δεδομένα της Κύπρου δεν είναι τόσο απαραίτητη

Αν θέλαμε να προχωρήσουμε σε συγκεκριμένες προτάσεις θα είχαμε να προτείνουμε τα ακόλουθα:

1) Απόκτηση μικρού αριθμού υποβρυχίων της κατηγορίας του Γαλλικού Andrasta και του νέου Ρωσικού μίνι υποβρυχίου PiranyaT. Το πρώτο είναι ένα σχέδιο Γαλλικής προέλευσης των ναυπηγείων της DCNS, εκτοπίσματος 855 τόννων, ικανό για επίτευξη ταχύτητας 15 κόμβων και οπλισμό 6 τορπιλοσωλήνες των 533 mmγια την εξαπόλυση τορπιλών και Κ/Β κατά πλοίων. Έχει πλήρωμα 19 ατόμων, ενώ δύναται να μεταφέρει επιπλέον δύο επιβάτες και 6 δύτες. Μπορεί να εξοπλιστεί ενδεικτικά με την τορπίλη Blackshark η οποία είναι τορπίλη ενσύρματης καθοδήγησης, ενσωματώνοντας ένα προωστικό σύστημα εξαιρετικά χαμηλού θορύβου με τη χρήση ηλεκτρικών συσσωρευτών,με εμβέλεια 22 χιλιομέτρων με ταχύτητα 52 κόμβων και 75-90 χιλιομέτρων με ταχύτητα 12 κόμβων. Φέρει κεφαλή υψηλής εκρηκτικότητας ενώ έχει συνολικό μήκος 6.3 μέτρα. Εκτός της ενσύρματης,μέσω οπτικής ίνας,καθοδήγησης,η τορπίλη διαθέτει ικανότητα αυτόνομης καθοδήγησης προς τον στόχο με τη χρήση ενός εξαιρετικά σύγχρονης τεχνολογίας σόναρ,ενεργού και παθητικού,διαθέτωντας ταυτόχρονα δυνατότητα πολλαπλής εμπλοκής στόχων και προηγμένα χαρακτηριστικά αντι-αντιμέτρων. Έχει ικανότητα εμπλοκής,τόσο υποβρύχιων στόχων όσο και στόχων επιφανείας και μπορεί να εκτοξευτεί από τον τορπιλοσωλήνα,τόσο με τη χρήση της μεθόδου “swim-out” με τον τορπιλοσωλήνα πληρωμένο με νερό,όσο και με τη χρήση της μεθόδου “push-out”. Η τορπίλη μπορεί να βληθεί σε εξαιρετικά ρηχά νερά ή ακόμα και από υποβρύχια επικαθήμενα στον πυθμένα της θάλασσας. Σύμφωνα με τον ιστιότοπο της DCNS “πρόκειται για ένα επιθετικό υποβρύχιο μη επανδρωμένο σύστημα παρά για συμβατική τορπίλη” λόγω της προηγμένης τεχνολογίας που ενσωματώνει και την κατατάσσει στην κορυφή της λίστας παρόμοιων συστημάτων.

Στον οπλισμό των Andrasta μπορούν να προσθεθούν και Κ/Β εναντίον πλοίων SM-39 Exocet που είναι η υποβρύχια εκτοξευόμενη έκδοση του γνωστού από την παρουσία του στο ελλαδικό και κυπριακό οπλοστάσιο MM-40. Το βλήμα έχει βάρος 655 κιλά, μήκος 4,69 μέτρα και διάμετρο 350 mm ενώ επιτυγχάνει ταχύτητα 0,92 Mach και εμβέλεια 72 χιλιομέτρων.

Όσο αφορά το δεύτερο αποτελεί εξέλιξη των υποβρυχίων-“νάνων” κλάσης Losos του Σοβιετικού ναυτικού. Τα συγκεκριμένα σκάφη είχαν εκτόπισμα 390 τόννων σε κατάδυση, ταχύτητα 6,43 κόμβων εν καταδύσει, πλήρωμα 9 ανδρών και οπλισμό 2 τορπίλες ή 2 φορείς πόντισης ναρκών. Εκτιμάται πως η νέα έκδοση θα έχει ισχυρότερο οπλισμό και βελτιωμένα υδροδυναμικά χαρακτηριστικά, που θα της επιτρέπουν να αναπτύξουν μεγαλύτερες ταχύτητες.

IMDS-2011_136

To υποβρύχιο Piranya-T μπορεί να αποτελέσει μια λύση μικρότερου κόστους για την Κυπριακή Αποτροπή

Τα PiranyaT πέραν των κλασικών τορπιλών δυνανται να φέρουν και την πυραυλοωθούμενη τορπίλη VA-111 “Shkval 2” με βεληνεκές 11-15 χλμ και μέγιστη ταχύτητα πέρα των 200 κόμβων που υπόσχεται να στείλει στον πάτο της θάλασσας ακόμη και σκάφη μεγέθους καταδρομικού!!!

Εκτιμούμε πως η απόκτηση 2 υποβρυχίων Andrasta και 2-4 υποβρυχίων PiranyaT αποτελεί ρεαλιστικό στόχο, σαφώς μέσα στις δυνατότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το υποβρύχιο χαρακτηρίζεται εκ της φύσης του για την ικανότητα του να επιχειρεί ανεντόπιστο, να προσεγγίζει αφανώς τον στόχο του και να τον προσβάλλει αιφνιδιαστικά κάτι πολύτιμο σε περιβάλλον έντονης εχθρικής απειλής. Όσον αφορά τον τρόπο χρήσης των εν λόγω υποβρυχίων δεν θα είναι ασφαλώς η προβολή ναυτικής ισχύος αλλά η λειτουργία τους μέσα στα πλαίσια ενός δόγματος ναυτικού ανταρτοπολέμου ( επιθέσεις hitandrun, μεταφορά ομάδων ειδικών επιχειρήσεων, πόντιση ναρκών ). ). Στους στόχους θα περιλαμβάνοταν εχθρικά πολεμικά πλοία μάχης και αποβατικά μεταφοράς ενισχύσεων στα κατεχόμενα εδάφη, οι λιμενικές εγκαταστάσεις τόσο των κατεχομένων( Κερύνεια, Αμμόχωστος ), όσο και της απέναντι ακτής (Μερσίνα, Αττάλεια, Αλεξανδρέτα ), καθώς και η διεξαγωγή ειδικών επιχειρήσεων όπως η ανακατάληψη εξέδρων πετρελαίου-αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο με την μεταφορά ομάδων ειδικών επιχειρήσεων.Τα υποβρύχια πρέπει εν καιρώ ειρήνης να ελλιμενίζονται σε υπόγειες, καλά φυλασσόμενες εγκαταστάσεις, ανάλογες με τις εγκαταστάσεις που είχε κατασκευάσει το καθεστώς Χότζα στην Αλβανία την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Κάτι τέτοιο, πέραν της προστασίας σε περίπτωση απόπειρας προσβολής τους που θα τα παρείχε, θα τα προστάτευε από την εχθρική παρατήρηση μεγιστοποιώντας τον βαθμό αβεβαιότητας του αντιπάλου σχετικά με τις κινήσεις τους.

Παρακολουθήστε στο τέλος του βίντεο μετά την περιγραφή του συστήματος από τον Denis Couillard, Διευθύνων Σύμβουλος στην MBDA, την εκτόξευση πυραύλων Exocet Block 3 κατά την εκτέλεση επιχειρησιακών δοκιμών

2) Στήσιμο ενός πλέγματος αντιπλοϊκών βλημάτων. Πέραν την προμήθειας επιπλέον συστημάτων MM-40 Exocet ( αυτή την στιγμή διατίθονται 3 εκτοξευτές ) που θα επιτρέψουν την δημιουργία 3 πλήρων πυροβολαρχιών του συστήματος με 9-12 εκτοξευτές (κάτι που θα επέτρεπε την ολόπλευρη κάλυψη της Μεγαλονήσου ) και αναβάθμιση τους στο επίπεδο Block III που θα τους προσδώσει βεληνεκές 180 Km και αυξημένη αποτελεσματικότητα, απαιτείται η προμήθεια κάποιου πιο εξελιγμένου και αυξημένης καταστρεπτικότητας συστήματος όπως π.χ του Ρωσοϊνδικού Brahmos. Η απόκτηση έστω και μιας πυροβολαρχίας του εν λόγω συστήματος με βεληνεκές τα 300-500 Km ( ανάλογα με την πηγή ) θα μετέβαλλε άρδην τον βαθμό ανασφάλειας του τουρκικού στόλου πέριξ της Κύπρου και θα τον καθιστούσε πολύ επιφυλακτικό στις κινήσεις του. Επίσης πρέπει να τονισθεί πως τα Brahmos λόγω της βαριάς πολεμικής κεφαλής που φέρουν και της ταχύτητας τους που τα καθιστά πιθανώς μη ανασχέσιμα από τα αντιπυραυλικά συστήματα που διαθέτουν τα τουρκικά σκάφη, απειλούν θανάσιμα ναυτικούς στόχους μεγέθους φρεγάτας καθώς αρκεί ένα βλήμα για να καταβυθιστεί ανάλογου εκτοπίσματος στόχος, κάτι που εκτός από την επιχειρησιακή, έχει και μεγάλη ψυχολογική επίδραση στον αντίπαλο…

brahmos-2_1

Η απόκτηση υπερηχητικών αντιπλοικών πυραύλων όπως ο Brahmos II (εξελιξη του ρωσο-ινδικού Brahmos) θα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο τον κίνδυνο για το Τουρκικό Ναυτικό για νηοπομπές μεταφοράς ενισχύσεων. Δεδομένου ότι η νεότερη έκδοση του πυραύλου Brahmos θα μπει σε υπηρεσία στο άμεσο μέλλον το 2017 και θα αναπτύσει ταχύτητα 7 Mach κανένα εν ενεργεία αντιπυραυλικό σύστημα δεν θα μπορεί να το σταματήσει

Σε δεύτερο χρόνο θα μπορούσε να μελετηθεί η απόκτηση μιας πυροβολαρχίας της νέας υπέρ-υπερηχητικής έκδοσης του Brahmos, της Brahmos II με βεληνεκές τα 300 Km που μπορεί όμως να πιάσει την ασύλληπτη ταχύτητα των 7(!) Mach που θα “κλείδωνε” ουσιαστικά την ευρύτερη πέριξ της νήσου περιοχή και θα καθιστούσε απαγορευτική την κίνηση οποιασδήποτε ναυτική μονάδος επιφανείας του αντιπάλου. Στην ουσία η Κύπρος πρέπει να λογίζεται σαν ένα μεγάλο «αβύθιστο» σκάφος, ικανό να φέρει πολλαπλά πυραυλικά συστήματα και ευρισκόμενο σε θέση να διεξάγει “πόλεμο πυραύλων από ασφαλή θέση”, αντιτάσσοντας στην ισχύ του αντιπάλου μεγάλης καταστρεπτικότητας και σχετικά μικρού κόστους συστήματα που μεταβάλλουν τους ποιοτικούς δείκτες της αντιπαράθεσης.

cuced

Η απόκτηση υπερταχέων σκαφών όπως το εικονιζόμενο DV-33 μπορεί να έχει πολλαπλές εφαρμογές τόσο σε πολιτική χρήση όσο και σε στρατιωτική. Μπορεί να μεταφέρει ακόμη και βλήματα Exocet. Με χαμηλό ίχνος ραντάρ και μεγάλη ταχύτητα είναι ιδανικό για ναυτικό «ανταρτοπόλεμο»

3) Απόκτηση ικανού αριθμού υπερταχέων σκαφών κρούσης. Στην διεθνή αγορά προσφέρονται αρκετά υποδείγματα που συνδυάζουν μικρό μέγεθος, μεγάλη ταχύτητα και γενικά ευελιξία και ασυνήθιστα ισχυρό για το μέγεθος του οπλισμό. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια εκδοχή θαλάσσιου “ανταρτοπολέμου”, που επιτρέπει στον «Δαβίδ» να σταθεί με αξιώσεις απέναντι στον «Γολιάθ». Για την Κύπρο ενδείκνυται η μελέτη της Γαλλικής σειράς Interceptor της CMN. Πρόκειται για σκάφη εξαιρετικά σύγχρονης σχεδίασης, με προηγμένα χαρακτηριστικά που περιλαμβάνουν σύγχρονης φιλοσοφίας σχεδίαση, ικανότητα επίτευξης υψηλής ταχύτητας, χαμηλό προφίλ και γενικότερα τεχνολογία διαχείρισης ίχνους και βαρύ έως βαρύτατο για το μέγεθος τους οπλισμό που φτάνει έως την ικανότητα υποδοχής κατευθυνόμενων βλημάτων και βλημάτων εναντίον πλοίων! Ειδικά το DV-33 φέρει πλούσιο οπλισμό που περιλαμβάνει σταθεροποιούμενο πυργίσκο οπλισμού στην πλώρη με πυροβόλο 25-30 χλστ που μπορεί να συνδυαστεί με Κ/Β AGM-114 HELLFIRE ή κάποιο άλλο ανάλογο, εκτοξευτή Sadral για βλήματα Mistral, καθώς και κατευθυνόμενα αντιπλοϊκά βλήματα της κατηγορίας του MM-40 Exocet, με μέχρι τέσσερα βλήματα να μπορούν να μεταφερθούν.

4) Απόκτηση αριθμού ελικοπτέρων ναυτικής συνεργασίας/κρούσης εξοπλισμένα με βλήματα εναντίον πλοίων. Ενδεικτικά αναφέρονται ο συνδυασμός Super Puma/AM-39 Exocet και η ναυτική έκδοση του ελικοπτέρου Ka-52,Ka-52KM που δύναται να φέρει βλήματα εναντίον πλοίων Kh-35 Uran με βεληνεκές τα 130 Km στην βασική του έκδοση. Πιστεύουμε πως η απόκτηση ενός αριθμού 6-8 ελικοπτέρων καλύπτει τις ανάγκες της Διοίκησης Ναυτικού της Ε.Φ ενώ είναι και οικονομικά προσιτή. Προτείνονται ελικόπτερα διότι αυτά μπορούν να δράσουν από προκεχωρημένες βάσεις/αεροδρόμια με λιτές απαιτήσεις λειτουργίας και να αποκρυβούν εύκολα ( π.χ δρώντας από ξέφωτα δασών ).

m02006120200227

H χρήση ελικοπτέρων Super Puma εξοπλισμένων με πυραύλους Exocet είναι μια λύση χαμηλού κόστους και άμεσα υλοποιήσιμη καθώς και τα δύο μέσα βρίσκονται σε υπηρεσία με τις Ελληνικές και Κυπριακές Ένοπλες Δυνάμεις

5) Αναβάθμιση της Μονάδας Υποβρυχίων Καταστροφών ( Μ.Υ.Κ ) με προσωπικό, υλικά και μέσα. Θεωρούμε πως η δημιουργία ενός πυρήνα 30-40 επαγγελματιών στελεχών πλασιούμενων από μεγαλύτερο αριθμό καλά εκπαιδευμένων κληρωτών/εφέδρων είναι ρεαλιστικός στόχος,ικανός να συμβάλει στην επαύξηση της μαχητικής ισχύος της Κυπριακής Δημοκρατίας αρκεί βέβαια να χρησιμοποιηθούν επιθετικά και να μην επαναληφθεί το παράδειγμα του 1974 όπου το στοιχείο των ΟΥΚ έλαμψε δια της αδρανείας του.

6) Απόκτηση αριθμού ( 2 ) ραντάρ ΟΤΗ για την επιτήρηση στόχων επιφανείας και χαμηλά ιπτάμενων στόχων.

7) Η απόκτηση UAV για επιτήρηση και κρούση. Στην ουσία τα εν λόγω UAV θα αποτελούσαν μέρος του δικτύου εντοπισμού και ιχνηλάτησης του χερσαίου και θαλάσσιου χώρου που περιγράφηκε παραπάνω, προσθέτοντας ικανότητες ελαφράς κρούσης με ειδικά όπλα τα οποία δύνανται να μεταφέρουν. Πλέον πιθανή πηγή προμήθεια του σχετικού εξοπλισμού κρίνεται το Ισραήλ το οποίο έχει παράδοση στην κατασκευή και επιχειρησιακή χρήση παρόμοιου εξοπλισμού ενώ τελευταία έχει συσφίξει τις σχέσεις του με την Κυπριακή Δημοκρατία. Ενδεικτικά αναφέρονται τα παραδείγματα του UAV Heron και των Hermes 450

Hermes_450.jpg

Η απόκτηση UAV όπως το Hermes 450 θα αποδώσει τα μέγιστα σε περιπολίες επιτήρησης

και Hermes 900. Κατόπιν ελληνικής απαίτησης θα μπορούσαν να εξοπλιστούν με κατευθυνόμενα βλήματα της κατηγορίας του Spike –ER με βεληνεκές περί τα 8 χιλιόμετρα για προσβολή στόχων εδάφους και επιφανείας. Γενικά η χρήση UAV ενδείκνυται καθώς προσφέρουν την δυνατότητα επιχειρήσεων χωρίς να εκτίθεται σε κίνδυνο το προσωπικό ενώ σε περίπτωση απώλειας τους δεν προβληματίζουν ιδιαίτερα.

Ενίσχυση Αεράμυνας Κύπρου

Ανάλογη πρέπει να είναι και η προσέγγιση στον τομέα της από αέρος άμυνας. Κάθε σκέψη περί αγοράς μαχητικών πρέπει να εγκαταληφθεί και η προσπάθεια να κατευθυνθεί σε ρεαλιστικότερους στόχους.

Αυτοί μπορεί να σχετίζονται γύρω από το χτίσιμο μιας πολυστρωματικής και επικαλυπτόμενης αντιαεροπορικής ομπρέλας και απόκτησης συστημάτων προσβολής στόχων εδάφους όπως βαλλιστικά βλήματα και βλήματα cruise, επαρκή υποκατάστατα της αεροπορικής ισχύος.

Πιο συγκεκριμένα προτείνεται:

1) Η απόκτηση συστημάτων VSHORADS όπως η ενίσχυση σε αριθμούς των Atlas/Mistral, η απόκτηση πρόσθετων συστημάτων MANPADS όπως τα Ρωσικά SA-18/SA-24 καθώς και η απόκτηση εποχούμενων εκδόσεων αυτών. Πρέπει εξάλλου να εξεταστεί η πιθανότητα απόκτησης σε ικανούς αριθμούς του συστήματος TunguskaM1 για την κάλυψη των Τ/Θ και Μ/Κ σχηματισμών της Ε.Φ.

2) Η ενίσχυση των συστημάτων SHORADS TORM1 με την απόκτηση της νεώτερης έκδοσης TORM2 και αναβάθμιση των υπαρχόντων στο ίδιο επίπεδο, καθώς και η απόκτηση του συστήματος PantsirS1. Θεωρούμε πως η κατοχή εκ μέρους της Ε.Φ μιας μοίρας συστημάτων TORM2 (12-16 συστήματα ) και μιας πυροβολαρχίας (6 συστήματα) PantsirS1 καλύπτει τις ανάγκες της και προβάλλει μια ισχυρή δύναμη αποτροπής.

Buk-M1-2_air_defence_system_in_2010

H ενίσχυση των BUK ή η αναβάθμισή τους στην έκδοση Μ3 θα έπρεπε να εξεταστεί ως μια λύση χαμηλού κόστους και αυξημένης απόδοσης

3) Η απόκτηση/συμπλήρωση των Buk στην έκδοση –M2, σε τέτοιον αριθμό ώστε να συμπληρωθεί μια πλήρης Μοίρα. Υπό εξέταση πρέπει κάποια στιγμή να τεθεί η πιθανότητα προμήθειας τόσο της προηγμένης έκδοσης BukM3 όσο και του νέου μέσου βεληνεκούς συστήματος S-350 όποτε αυτά τεθούν σε Ρωσική υπηρεσία.

4) Η απόκτηση Α/Α συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς όπως 2-3 πυροβολαρχιών S-300PMU2 Favorit ή ακόμα και S-400, που στόχο θα έχουν την παροχή κάλυψης στις χερσαίες αλλά και ναυτικές μονάδες της Ε.Φ. Η απόκτηση των εν λόγω συστημάτων με μέγιστα βεληνεκή που αρχίζουν από τα 200 Km( –PMU-2 ) και φθάνουν τα 400(!) Km ( S-400 ), πέραν του ότι θα ολοκλήρωνε την α/α ομπρέλα της Ε.Φ, θα “κλείδωνε” τον εναέριο χώρο πάνω από την Κύπρο και θα απειλούσε την αεροπορική υπεροχή του αντιπάλου σε σεβαστή απόσταση πέριξ της νήσου. Με τέτοια συστήματα στο δυναμικό της η Ε.Φ θα μπορούσε να αμφισβητήσει την δεδομένη αεροπορική υπεροχή του αντιπάλου, θέτοντας περιορισμούς στις κινήσεις του, αναγκάζοντας τον να δεσμεύσει δυνάμεις για την εξουδετέρωση τους και καθιστώντας επίφοβο το περιβάλλον γι’αυτόν. Στην ουσία το χτίσιμο μιας πολύπλευρης και πολυεπίπεδης Α/Α ομπρέλας θα αποτελούσε επαρκές υποκατάστατο της αεροπορικής ισχύος, προσφέροντας στην Ε.Φ την δυνατότητα να δρα με σχετική ασφάλεια και αίρωντας σε μεγάλο βαθμό το πλεονέκτημα που απολαμβάνει ο αντίπαλος στον αέρα και καθιστώντας το περιβάλλον από πλευράς απειλής ιδιαίτερα οξύ. Στόχοι όπως σχηματισμοί μαχητικών αεροσκαφών ιπτάμενων σε μεγάλα ύψη, αεροσκάφη Η/Π ακόμη και αεροσκάφη AWACS θα έμπαιναν στο στόχαστρο των Ελληνοκυπριακών δυνάμεων. Στο πλαίσιο αυτό η απόκτηση Α/Α συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς θα έρχοταν να προσθετεί σαν «κερασάκι στην τούρτα» στην ήδη υπάρχουσα αντιαεροπορική ομπρέλα της Ε.Φ.

s-300_favorit_1

H επέκταση της Κυπριακής Αεράμυνας με συστήματα όπως το S-300 PMU-1/2 θα επιτρέψει την αποτελεσματική αντιμετώπιση των πυραύλων Yildirim πάνω από όλη την Κυπριακή Επικράτεια

5) Η προμήθεια μιας πλήρους πυροβολαρχίας ( 6 συστήματα ) του Ρωσικού συστήματος βαλλιστικών βλημάτων IskanderE με εμβέλεια τα 280 Km και μιας πυροβολαρχίας της έκδοσης προσβολής στόχων εδάφους του ΡωσοΪνδικού συστήματος Brahmos που θα προσδώσουν στην Ε.Φ την δυνατότητα προβολής στόχων ενδιαφέροντος σε μεγάλη απόσταση, όχι μόνο επί Κυπριακού εδάφους αλλά και στην απέναντι Μικρασιατική ακτή. Στόχοι όπως το λιμάνι της Μερσίνας και της Αττάλειας θα τίθοταν για πρώτη φορά εντός του βεληνεκούς της Ε.Φ, αναγκάζοντας τον αντίπαλο στην αναζήτηση επιχειρησιακών και τακτικών συμβιβασμών. Τα συγκεκριμένα συστήματα χαρακτηρίζονται από αυξημένη καταστρεπτικότητα, ενώ λόγω μεγέθους αποκρύβονται σχετικά εύκολα και δεν απαιτούν εκτεταμένη αλυσίδα διοικητικής μέριμνας. Άλλος πιθανός υποψήφιος είναι το Ισραηλινής προέλευσης βαλλιστικό σύστημα LORA με εμβέλεια 250-300 Km και βάρος πολεμικής κεφαλής 570 Kg ικανό να εμπλέκει ανάλογους στόχους. Ουσιαστικά η Κύπρος, μη δυνάμενη να αποκτήσει μαχητικά αεροσκάφη κρούσης, οφείλει να επενδύσει σε ανάλογα συστήματα ώστε να αποκτήσει μια βασική ικανότητα επιφοράς πλήγματος στον αντίπαλο. Κάτι αντίστοιχο κάνουν και κράτη που αντιμετωπίζουν αντίπαλο με ισχυρότερη αεροπορία όπως το Ιράν και η Βόρεια Κορέα.

2009_SeoulAirShow_2009_1024_0498

Στα πλαισια της στενότερης συνεργασίας με το Ισραήλ, η απόκτηση βαλλιστικών συστημάτων όπως το εικονιζόμενο Ισραηλινό LORA με εμβέλεια τα 250-400 χλμ και πολεμική κεφαλή σχεδόν 600 kg θα έκανε την Άγκυρα να ξανασκεφτεί δύο φορές

6) Η ανάπτυξη ενός πλήρους δικτύου έγκαιρης προειδοποίησης και διοίκησης και ελέγχου που θα αποτελείται ενδεικτικά από 2 ραντάρ TRS 2245 και 4 μικρότερα TRS 2140 FLAIR καθώς και παθητικών μέσων εντοπισμού εναέριων στόχων όπως το VERAE και δημιουργία ενός Κυπριακού “μίνι”-Εθνικού Κέντρου Αεροπορικών Επιχειρήσεων ταυτόχρονα με την απόκτηση μέσων ηλεκτρονικού πολέμου όπως τα Ρωσικά SPN-2/4 ή το επίσης Ρωσικό άρτι αναπτυχθέν Krasukha-4 με ικανότητα παρεμβολής ραντάρ μαχητικών αεροσκαφών έως και αεροσκαφών έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου ( AWACS ). Αν δεχτούμε το προηγούμενο μας ισχυρισμό περί θεώρησης της Κύπρου ως «αβύθιστου σκάφους», στην ουσία το εν λόγω δίκτυο αποτελεί τους “αισθητήρες” του, επιτρέποντας του να εντοπίζει και να εμπλέκει στόχους σε μεγάλες αποστάσεις. Ευνόητο είναι πως το συγκεκριμένο δίκτυο πρέπει να προστατεύεται με μέσα ενεργητικής και παθητικής άμυνας, όπως Α/Α συστήματα με ικανότητα αναχαίτησης επερχόμενων κατευθυνόμενων βλημάτων. Στα πλαίσια αυτά θα έπρεπε να μελετηθεί ίσως απόκτηση κάποιου οπλικού συστήματος εγγύς αναχαίτησης όπως η χερσαία έκδοση του Millennium των 35 mm ή κάποιου άλλου αντίστοιχου.
7) Η ενίσχυση του πυροβολικού της Ε.Φ. Το πυροβολικό της Ε.Φ είναι γεγονός πως πάσχει σε δείκτες παράθεσης σύγχρονου υλικού, βεληνεκούς, ακρίβειας και αποτελεσματικότητας. Είναι καιρός να αποκτήσει πραγματικά σύγχρονο υλικό στην μορφή των όπλων μακρού πλήγματος. Θα περιορίσουμε την αναζήτηση μας σε συστήματα ικανά να δράσουν σε επιχειρησιακό-στρατηγικό επίπεδο καθώς πιθανή αναφορά μας σε τακτικό επίπεδο θα ήταν εκτός θέματος. Η απόκτηση συστημάτων ΠΕΠ μεγάλου βεληνεκούς κινείται προς την σωστή κατεύθυνση με υποψηφιότητες να προβάλλουν από διαφορετικές πηγές. Αναφέρονται τα συστήματα BM-30 Smerch, Ρωσικής προέλευσης και βεληνεκούς τα 90 Km, το Ισραηλινό Lynx που δύναται να βάλει ρουκέτες GRAD των 122 mm, LAR των 160 mm, EXTRA των 200 mm και βεληνεκές τα 150 Km καθώς και την επίγεια έκδοση του βλήματος πλεύσης Delilah-GL και το Βραζιλιάνικο ASTROS που εκτός των άλλων μπορεί να βάλει ρουκέτες με καθοδήγηση GPS και το βλήμα πλεύσης MTC-300 Matador. Με τα συστήματα αυτά η Ε.Φ θα αποκτούσε την δυνατότητα επιφοράς συντριπτικών πληγμάτων στις εχθρικές θέσεις στα κατεχόμενα, ανάμεσα τους και το αεροδρόμιο του Λευκονοίκου με ελάχιστες πιθανές εξαιρέσεις. Άλλες χρήσιμες προσθήκες θα ήταν το βλήμα καθοδήγησης laser Nimrod με βεληνεκές στην έκδοση -3A τα 50 Km και το σύστημα Jumper που κατευθύνεται στον στόχο με καθοδήγηση GPS, αμφότερα Ισραηλινής προέλευσης. Επίσης η πιστοποίηση στα πυροβόλα της Ε.Φ του βλήματος με καθοδήγηση laser Krasnopol που υπηρετεί στο οπλοστάσιο του Ε.Σ και επιτρέπει προσβολή σημειακών στόχων με μεγάλη ακρίβεια θα ήταν βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Φυσικά όλα αυτά για να λειτουργήσουν θα απαιτούσαν μια πλήρη υποδομή ISTAR για τον εντοπισμό και την στοχοποίηση των εχθρικών στόχων. Πέραν των UAV που αναλύσαμε προηγουμένως, η όλη προσπάθεια θα έπρεπε να συνοδεύεται από την προμήθεια ραντάρ πυροβολικού, ενώ απαραίτητη κρίνεται η αναβάθμιση του ρόλου των ΠΑΠ τόσο αριθμητικά όσο και με τον εξοπλισμό τους με σύγχρονα μέσα. Επίσης η δημιουργία οργανικής υπομονάδας αναγνωρίσεως και κατάδειξης στόχων επιπέδου λόχου θα απογείωνε πραγματικά τις δυνατότητες της Ε.Φ στους σχετικούς τομείς. Τυπικό προφίλ αποστολής των στελεχών της συγκεκριμένης υπομονάδας θα ήταν η διείσδυση στα εχθρικά μετόπισθεν, η στήση αφανών παρατηρίων και η καθοδήγηση πυρών πυροβολικού με καταδείκτες λέϊζερ και άλλα μέσα.

kip1

H Ελληνική Παρουσία στους Ουρανούς της Κύπρου  πρέπει να θεωρείται περιορισμένη κατά τις πρώτες ώρες της σύγκρουσης

Όλα τα παραπάνω συνδυάζονται στη λογική του «οχυρού» με την δημιουργία ενός εκτεταμένου δικτύου υπόγειων οχύρωσεων που θα χρησιμοποιούνται σαν όργανα απόκρυψης, κάλυψης, μεταφοράς και μάχης ( εκτόξευση βλημάτων από προετοιμασμένες θέσεις ) και θα εγγυώνται την προστασία και την εξασφάλιση των μέσων εκπομπής πυρός. Τα συστήματα θα ξεπροβάλλουν από την τεχνητή κάλυψη μόνο για να εκτοξεύσουν τα βλήματα τους και στην συνέχεια θα επιστρέφουν σε αυτήν. Αξίζει να μελετηθεί το παράδειγμα του Ιράν και της Βόρειας Κορέας που εφαρμόζουν ανάλογη στρατηγική, αποκρύπτοντας τα οπλικά τους συστήματα σε καλά προφυλαγμένες εγκαταστάσεις υπό τον φόβο της αεροπορικής ισχύος του αντιπάλου.
Η ίδια προσέγγιση πρέπει να ακολουθηθεί όσον αφορά την κατασκευή υπογείων παρακτίων βάσεων προστασίας για τα υποβρύχια και τα υπερταχέα σκάφη κρούσης του ναυτικού κλάδου της Ε.Φ. Εκείνο που πρέπει να μελετηθεί είναι το παράδειγμα της Αλβανίας της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου, η οποία και διατηρούσε ολόκληρο δίκτυο υπόγειων παράκτιων καταφυγίων για την προστασία του στόλου των υποβρυχίων της.

1

Η κατασκευή μικρών θαμμένων βάσεων για υποβρύχια και μικρά ταχέα σκάφη θα προσδώσει τα μέγιστα στην αθόυβη εξόρμηση των ναυτικών αυτών μέσων. Στην φωτό η υπόγεια βάση υποβρυχίων στο Πόρτο Παλέρμο στην Χειμάρα την οποία επισκέπτονται συχνά Τουρκικά Υποβρύχια

Γενικά η οχύρωση του εδάφους καλό είναι να μην αντιμετωπίζεται αρνητικά, καθώς προσφέρει την δυνατότητα σε κάποιον αδύναμο να εξουδετερώσει σε μεγάλο βαθμό τα πλεονεκτήματα του αντιπάλου σε κινητικότητα και ισχύ πυρός και αυτό σε βάρος της σύγχρονης μόδας που την θεωρεί παρωχημένη και αναχρονιστική. Το κάθε μέσο και η κάθε μέθοδος έχουν την δική τους αξία στο πεδίο της μάχης, δογματισμοί και πνευματικά «στεγανά» δεν χωρούν στην μελέτη του τρόπου του μάχεσθαι.
Με όλα τα παραπάνω η Κύπρος θα αποκτήσει υπολογίσιμη ισχύ στο αεροναυτικό πεδίο και ικανότητα προβολής ισχύος σε όλη της την επικράτεια και όχι μόνο σε περιορισμένο της τμήμα όπως ισχύει σήμερα.
Από ‘κει και πέρα η ευθύνη για την αεροναυτική κάλυψη της Κύπρου με ισχυρές μονάδες επιφανείας και μαχητικά αεροσκάφη πέφτει στους ώμους της Ελλάδας, η οποία πρέπει να αναβαθμίσει την αεροναυτική της παρουσία στην Μεγαλόνησο. Εκτιμούμε πως σε βάθος χρόνου θα έπρεπε να επιδιωχθεί η δημιουργία μιας Ελλαδικής Δύναμης Κύπρου αποτελούμενη από μια Μοίρα μαχητικών αεροσκαφών MIRAGE-2000-5 Mk2 που θα εδρεύει μόνιμα στην Κύπρο στην βάση “Ανδρέας Παπανδρέου” , έναν αριθμό ναυτικών μονάδων αποτελούμενο από 3-4 κανονιοφόρους, 4-6 πυραυλακάτους και 2 υποβρύχια. Όλα αυτά με την προϋπόθεση πως θα έχει χτιστεί η Κυπριακή δύναμη αποτροπής με βάση τα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, ώστε οι εξ’ Ελλάδος δυνάμεις να δρουν σε καθεστώς σχετικής ασφαλείας και να υποβοηθούνται στο έργο τους από τις Ελληνοκυπριακές.
Σε κάθε περίπτωση ο Ελληνισμός, και στις δύο κρατικές του εκφράσεις, πρέπει να εγερθεί σύσσωμος και να ενισχύσει την ένοπλη ισχύ του αν θέλει να λαμβάνεται υπόψη ως υπαρκτός παίκτης στο διεθνές σύστημα, σπάζοντας το αυτοεμπάργκο στον τομέα των εξοπλισμών και κινούμενος εντός ρεαλιστικών πλαισίων εξοπλιστικής πολιτικής. Οι προτάσεις που καταθέσαμε παραπάνω νομίζουμε πως κινούνται σε ένα τέτοιο πνεύμα ρεαλιστικής αντιμετώπισης της κατάστασης που τείνει να δημιουργηθεί.Η ευθύνη περαιτέρω ανάλυσης και επεξεργασίας πέφτει στους ώμους των καθ’ύλην αρμόδιων που καλούνται να δώσουν λύσεις στο οξύ πρόβλημα επιβίωσης που αντιμετωπίζει σήμερα ο Ελληνισμός. Η Ιστορία δεν θα συγχωρέσει λάθη και παραλείψεις, ειδικά αν αυτά εκπορεύονται από μια ιδεοληπτική αντιμετώπιση της πραγματικότητας που συνηθίζει να είναι σκληρή και εκδικητική με όσους επιμένουν να την αγνοούν.